وَ إِنْ نَشَأْ نُغْرِقْهُمْ و اگر خواهيم غرق كنيم‌شان ، فَلا صَرِيخَ لَهُمْ وَ لا هُمْ يُنْقَذُونَ نه فريادرس بود مر ايشان را و نه برهاندشان . ( 43 ) إِلَّا رَحْمَةً مِنَّا مگر ما ببخشاييم « 1 » ، و در خلاص بر ايشان بگشاييم وَ مَتاعاً إِلى حِينٍ و مدتىشان برخوردارى دهيم . ( 44 ) وَ إِذا قِيلَ لَهُمُ اتَّقُوا ما بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَ ما خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ و چون گفته مىشود مر ايشان را كه بترسيت از آنچه « 2 » پيش « 3 » شماست از آخرت ، و آنچه « 6 » سپس شما ماند از مالها و مكينت به سبب آن « 4 » معصيت ، تا بيابيت رحمت ، نمىپذيرند اين موعظت ، وَ ما تَأْتِيهِمْ مِنْ آيَةٍ مِنْ آياتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كانُوا عَنْها مُعْرِضِينَ و نمىآيد به ايشان آيتى از آيات پروردگار ايشان الّا ايشانند روى گردانندگان « 5 » از قبول آن آيت . ( 45 - 46 ) وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ و چون گفته مىشود مر ايشان را كه نفقه كنيت از آنچه « 7 » روزى داده است خداى تعالىتان ، قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ مىگويند كافران مر مؤمنان را كه ا طعام دهيم مر آنها را كه اگر خداى تعالى بخواهد طعام دهدشان ؛ إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا فِي ضَلالٍ مُبِينٍ نييت شما ، مگر در گمراهى پيدا . ( 47 ) وَ يَقُولُونَ مَتى هذَا الْوَعْدُ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ و مىگويند كى بود اين وعده بگوييت ، اگر راست‌گويانيت . ( 48 ) ما يَنْظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً واحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَ هُمْ يَخِصِّمُونَ نمىپايند ، مگر يك بانگ را كه بگيردشان در آن حال كه ايشان با يكديگر داورى مىكنند ، فَلا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَ لا إِلى أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ

--> ( 1 ) - ن : بخشاييم . ( 2 ) - ن : آنج . ( 3 ) - ن و ت : در پيش . ( 4 ) - ن و ت : وى . ( 5 ) - اين كلمه در اصل مغشوش است ، ما از نسخه ن : اصلاح كرديم . ( 6 ) - ن : آنج . ( 7 ) - ن : آنج .